Iris over arbeidscoaching

Iris viel jarenlang van de ene in de andere diagnose. “Ik wist gewoon niet wat er met mij aan de hand was.” Pas later kreeg Iris de diagnose autisme. “Toen viel alles op zijn plek. Ik snapte waarom ik snel overprikkeld ben, waarom geluiden zo binnenkomen en waarom ik soms niemand om me heen kan hebben.”

Nadat Iris steeds meer ‘persoonlijke rommel’ had opgeruimd, kwam er meer ruimte.   “Op een gegeven moment dacht ik: ik zit nu thuis… en wat nu? Ik wilde weer iets betekenen. Voor de maatschappij en ook voor mezelf.” Tegelijk was er veel twijfel. “Ik dacht echt: werken gaat mij nooit lukken. Ik hield het voorheen nooit lang vol en liep telkens vast.”

Doen waar je blij van wordt

Via haar behandelaar kwam Iris in contact met arbeidscoach Judy. “Veel mensen zien werk als iets dat moet,” vertelt Judy. “Terwijl het juist belangrijk is om te kijken: waar word jij blij van en wanneer voelt jouw werk écht betekenisvol? Wat past bij jouw leven en bij wat je op dit moment aankunt?”

Judy maakt het traject vervolgens visueel: “Ik teken vaak een soort trap. Bovenaan staat: dit is waar je wilt zijn. Voor de één is dat fulltime werken, voor de ander is twaalf uur al goed. En dan kijken we samen wat daarvoor nodig is, stap voor stap.”

Voor Iris was de richting eigenlijk al vrij snel helder: ze had eerder een beveiligingsopleiding gedaan. De grootste hobbel was het gat van twaalf jaar op haar cv, omdat ze in die periode niet had gewerkt. “Daar was ik erg onzeker over,” vertelt Iris. “Wat moest ik daarover zeggen?”

Openheid, zonder alles te hoeven delen

Juist dat werd een belangrijk thema in de begeleiding. Iris: “Samen hebben we geoefend: wat vertel je wel, wat laat je weg? Dat gaf rust. Ook hielp Judy mij met praktische zaken, zoals het opstellen van een cv, sollicitatiebrieven schrijven en het voorbereiden van gesprekken.”

Judy benadrukt dat openheid nooit alles op tafel leggen betekent. “Een werkgever wil vooral weten of je er nú klaar voor bent en wat je nodig hebt om goed te kunnen functioneren.” Zeker bij autisme is die vertaalslag belangrijk. “Als je alleen het label noemt, roept dat allerlei beelden op. Maar als je uitlegt wat jij nodig hebt in je werk, zoals een rustige werkplek, kan een werkgever daar echt iets mee.”

Een baan én iemand om op terug te vallen

Na meerdere sollicitaties en afwijzingen - ook die horen er bij -  is het Iris dan toch gelukt: Inmiddels werkt ze in de objectbewaking bij een chemisch bedrijf. “Ik heb mijn eigen kantoor, weinig prikkels, maar wel af en toe contact met mensen. Dat is voor mij ideaal. Ik ga echt met zin naar mijn werk.”

De begeleiding stopte niet zodra het contract was getekend. Iris en Judy houden contact, vaak tijdens een wandeling. “Dan bespreek ik situaties die ik op het werk meemaak,” vertelt Iris. “Judy helpt me met inzichten over hoe ik ermee om kan gaan. Toen mijn werkgever bijvoorbeeld nachtdiensten verplicht stelde, keken we samen hoe ik mijn grenzen hierin kon bewaken. Dat vind ik echt fijn, want daardoor kan ik weer verder.”

Meer dan werk alleen

Terugkijkend betekent het traject voor Iris veel meer dan een baan. “Het brengt me veel voldoening en zelfvertrouwen,” zegt ze. “Ik kom ik weer onder de mensen.”

Of, zoals Judy het samenvat: “Je staat niet meer aan de zijlijn. Je doet weer echt mee.”