Maaike over haar opname bij het Centrum voor Veerkracht en Stabiliteit

"Ik kende het leven eigenlijk altijd al als zwaar", vertelt Maaike. "Maar na een auto-ongeluk in november 2024 ging het steeds slechter. Ik probeerde zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan en zette, zoals altijd, mijn schouders eronder. Dat is hoe ik alles deed."

Alsof dat nog niet genoeg was, vertelde haar man dat hij wilde scheiden. "Dat was de druppel. Alles kwam tegelijk. Op een avond zei ik tegen hem: 'Ik wil niet dat jij morgen gaat werken. Ik kan niet meer alleen zijn want ik vertrouw mezelf niet'. Voor het eerst in mijn leven dacht ik: ik wil niet meer leven."

"Ik schaamde me enorm"

De volgende ochtend zat ze naast haar man bij de huisarts. "Ik keek alleen maar naar beneden en bleef maar sorry zeggen. Ik schaamde me enorm. Ik moest tegen iemand vertellen dat ik niet meer verder wilde. Hoe zeg je zoiets?"

Een opname op de High & Intensive Care bleek niet nodig, maar thuis blijven lukte ook niet meer. Via de crisisdienst werd Maaike aangemeld voor de kliniek van Centrum voor Veerkracht en Stabiliteit (CVS).

"Ik dacht: ik hoor hier niet"

De eerste dagen waren spannend. "Ik dacht: ik hoor hier niet. Ik kan toch gewoon functioneren? Ik loop toch niet verward rond? Ik had een heel ander beeld van een psychiatrische opname." Dat beeld veranderde al snel. "Je ontdekt dat hier een afspiegeling van de maatschappij zit. Jong en oud, mannen en vrouwen, allemaal gewone mensen met een eigen verhaal. Iedereen loopt ergens tegenaan."

Ook moest ze wennen aan de structuur van de afdeling. "Er werd tegen me gezegd: probeer eerst maar eens te landen. Maar wat bedoelden ze daar precies mee? Ik wilde meteen weten hoe alles werkte. Wat zijn de regels? Hoe ziet de dag eruit? Juist dat moest ik leren loslaten."

Tijdens de opname volgde Maaike een dagprogramma met therapieën, activiteiten en gezamenlijke taken. "Ik vond vooral de activiteitenbegeleiding heel fijn. Je bent samen iets aan het maken en ondertussen ontstaan vanzelf de gesprekken."

"Ik hoefde me niet meer anders voor te doen"

Langzaam begon Maaike zichzelf beter te begrijpen. "Ik merkte hoe vaak ik met anderen bezig was, terwijl ik eigenlijk voor mezelf was opgenomen. Daar werd ik vriendelijk op gewezen, zodat ik daaraan kon werken."

Ze ontdekte ook hoeveel energie het haar kostte om altijd sterk en vrolijk over te komen. "Ik kan heel goed vertellen dat het goed gaat, terwijl dat helemaal niet zo is. Dat doe ik eigenlijk al mijn hele leven. Bij CVS hoefde dat niet meer. Voor het eerst voelde ik dat ik helemaal mezelf mocht zijn.”

Later kreeg Maaike de diagnose autisme. “Dat verklaarde veel. Ik dacht altijd dat ik gewoon harder moest werken dan anderen. Nu begrijp ik beter waarom sommige dingen mij zoveel energie kosten."

"Het leven is niet zwart-wit"

Maaike verbleef uiteindelijk zes weken in de kliniek. Daarna volgde tien weken deeltijdbehandeling. "Dat was voor mij de perfecte overgang. Je slaapt weer thuis, maar houdt nog wel de structuur en veiligheid van CVS.”

"Toen ik werd opgenomen dacht ik: of ik word helemaal beter, of het hoeft voor mij niet meer. Nu weet ik dat het leven niet zo zwart-wit is. Ik heb geleerd dat ik een psychische kwetsbaarheid heb waar ik mee moet leren omgaan. Bij CVS heb ik daar handvatten voor gekregen.”

Aan anderen die twijfelen over een behandeling bij CVS wil Maaike vooral meegeven dat ze zich niet hoeven te schamen. "Ik dacht altijd dat zo'n opname niets voor mij was. Nu weet ik dat het precies was wat ik nodig had."